Η αντιπαράθεση της κυβέρνησης, με τον ισοβίτη φυλακισμένο, εδώ και σχεδόν, 19 χρόνια, Δημήτρη Κουφοντίνα, καλά κρατεί και φυσικά, είναι πολύ δυσάρεστη και απαράδεκτη, διότι εμφανίζεται, ως μια προσωπική αντιπαράθεση του πρωθυπουργού, με έναν κρατούμενο. 

Το δυστύχημα, στην όλη υπόθεση είναι ότι αυτή η αντιπαράθεση είναι έτσι όπως εμφανίζεται. Ο πρωθυπουργός, με όργανα τον υπουργό Δικαιοσύνης και την κ. Σοφία Νικολάου, κοντράρεται, από θέση, καταφανούς και συντριπτικής ισχύος, με τον κρατούμενο 17Νοεμβριστή Δημήτρη Κουφοντίνα, ενεργώντας, ουσιαστικά και αφήνοντας, στην άκρη οποιαδήποτε τυπικότητα, εκδικητικά, ως μέλος της οικογένειας Μητσοτάκη, για την δολοφονία, το 1989, του Παύλου Μπακογιάννη, άνδρα της αδερφής του και πατέρα των ανηψιών του Κώστα και Αλεξίας. Και αυτή η εκδίκηση συγκεκριμενοποιείται με την χειροτερευση του καθεστώτος εγκλεισμού του κρατουμένου. Τον απομάκρυναν από τις αγροτικές φυλακές και φυσικά, του αρνούνται τις άδειες εξόδου. 

Για να είμαι ξεκάθαρος και αντικειμενικός πρέπει να πω ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, η οικογένεια Μητσοτάκη και πολύ περισσότερο τα παιδιά του Παύλου Μπακογιάννη έχουν κάθε δικαίωμα να μισούν, να θέλουν να εκδικηθούν και να μην ικανοποιούνται, από την ποινή των ισοβίων δεσμών και τις όποιες συνθήκες φυλάκισης του Δημήτρη Κουφοντίνα

Ο πρωθυπουργός, όμως, δεν δικαιούται να εκδικείται και να αντιπαρατίθεται, με έναν κρατούμενο. Δεν έχει κανένα δικαίωμα να χρησιμοποιεί την ισχύ, που του δίνει το αξίωμά του, για να τον τιμωρήσει, ακόμη περισσότερο. 

Δυστυχώς, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης έχει επιλέξει έναν εσφαλμένο, έναν κακό δρόμο, στην περίπτωση αυτή και ως εκ τούτου, εκτίθεται, ενώ ο Δημήτρης Κουφοντίνας επέλεξε, ως αντίδραση, την απεργία πείνας, η οποία, εάν είναι πραγματική και τράβηξε, μέχρι το τέλος, θα έχει ένα κακό τέλος. 

Δεν χρειάζεται να γράψω περισσότερα, πέραν του ότι δεν είναι δυνατόν ο πρωθυπουργός να τα βάζει και να ασχολείται με έναν φυλακισμένο, ο οποίος, αρεστόν, ή μη, έχει δικαιώματα. 

Ο πρωθυπουργός έχει την δυνατότητα να παύσει να ασχολείται με έναν φυλακισμένο και να τον αφήσει, στην τύχη του, χωρίς να χειροτερεύει τις συνθήκες κράτησής του. 

Δεν εξελέγη, για να παιδονομεί τους φυλακισμένους. Άλλη είναι η δουλειά του.

Και παρεμπιπτόντως, αυτή την δουλειά δεν την κάνει, καθόλου, καλά.